Passion in three Movements
Passion in three Movements
PASSION IN THREE MOVEMENTS
een film van rebecca van wittene
Omroep Zeeland TV. Zondag 25 december 2011 (1e kerstdag)
16.45 uur en vanaf 18.10 elke twee uur in de herhaling om tien minuten over het hele uur (20.10 - 22.10 etc) t/m maandag 26 december (2e kerstdag) 10.10 uur
Bioscoop:
Zaterdag 5 november 2011 Cinema MIddelburg 14.00-15.00 uur - Q&A tot 15.30 uur
Dinsdag 13 september 2011 Film by the Sea, Cinecity Vlissingen (15.15)
Maandag 12 september 2011 Film by the Sea, Cinecity Terneuzen (21.00)
Zondag 11 september 2011 International Film Festival Film by the Sea Vlissingen (première)
Synopsis Passion in three Movements
‘It makes more sense than yesterday’
‘Ik denk niet eens dat het een keuze was,’ zegt violist Mathieu van Bellen (23). ‘Ik was vier, zag die viool en dacht: dit is wat ik wil.’ Wendeline Wijkstra (21), danseres bij Het Nationale Ballet, herkent het. ‘Ballerina worden was mijn droom, en die is uitgekomen. Het is geen onderdeel van m’n leven. Alles draait erom. Later besefte ik pas goed hoe moeilijk het voor mijn ouders moet zijn geweest om mij als klein meisje te laten gaan. Omdat ik zo vastberaden was heb ik nooit getwijfeld. Het was precies wat ik wilde, dus het was simpel: gewoon doorzetten.’
‘Passion in three Movements’ volgt de jonge talenten terwijl ze van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat met maar één ding bezig zijn: hun passie. Niet vanwege de roem maar vanuit de ware liefde voor het vak. Een diepe innerlijke drang die voelt als verliefdheid. Een onophoudelijke ontdekkingsreis naar een eigen stem omdat ze wat te vertellen hebben. Om de top te bereiken moet je tot het uiterste gaan. Omdat er nu eenmaal geen middenweg is, omdat het altijd beter kan. Want talent alleen is niet genoeg. Toch ontdekken ze dat perfectie ook een keerzijde heeft.
Still Passion in three Movements. Mathieu van Bellen en Florian Leonhard
Florian Leonhard Fine Violins Londen
Op zondag 11 september 2011 is de documentaire Passion in three Movements van regisseur Rebecca van Wittene in première gegaan tijdens de 13e editie van het International Film Festival Film by the Sea. In de film worden twee jonge talenten gevolgd: violist Mathieu van Bellen (Hulst, 1988) intussen wonend in Berlijn en Londen, en Wendeline Wijkstra (Middelburg 1989), danseres bij Het Nationale Ballet. Voorafgaand aan de première werd een openingswoord verricht door Edwin de Kort, hoofdredacteur Omroep Zeeland, Rebecca van Wittene (regisseur/producent) en Ben de Reu, cultuurgedeputeerde Provincie Zeeland. Aansluitend was er voor genodigden een receptie in het DELTA Paviljoen met een optreden van The Busch Ensemble. Mathieu van Bellen, viool – Jonathan Bloxham, cello – Gunel Mirzayeva, piano.
Still Passion in three Movements. Wendeline Wijkstra, podiumrepetitie Labyrinth, Sidi Larbi Cherkaoui, Muziektheater Amsterdam
Credits:
Passion in three Movements (63’00”)
Regie Rebecca van Wittene
Camera Henri Berlize | Geluid Walter Calbo | Montage Wouter Crusio
Muziek The Busch Ensemble
Mathieu van Bellen | Jonathan Bloxham | Soh-Yon Kim
Producent Rebecca van Wittene Producties | Coproductie Omroep Zeeland
‘Passion in three Movements’ is een productie in het kader van het Provinciaal Zeeuws Documentairefonds i/o en is mede mogelijk gemaakt door: Provincie Zeeland, Prins Bernhard Cultuurfonds Zeeland. Met dank aan:International Film Festival Film by the Sea. Het Nationale Ballet. Florian Leonhard Fine Violins.
Mathieu van Bellen (Hulst, 1988) begint op vierjarige leeftijd met vioolspelen. Hij studeert in België (Muziekacademie Sint-Niklaas) bij Nico Baltussen, aan het Conservatorium in Amsterdam, vervolgt zijn opleiding aan de Chethams School of Music in Manchester, en –met een studietoelage van de VandenEnde Foundation- aan het prestigieuze Royal College of Music in London bij violist Itzhak Rashkovsky. Momenteel bekwaamt hij zich bij Ulf Wallin verder aan de Hochschule für Musik in Berlijn. Van Bellen volgde masterclasses bij Ida Haendel, Shlomo Mintz, Pinchas Zukerman, Maxim Vengerov en Bernard Greenhouse; won prijzen tijdens belangwekkende competities (Yehudi Menuhin Competition, Wieniawski Competition, het Prinses Christina Concours, het Oskar Back Viool Concours e.a.). Mathieu van Bellen concerteert regelmatig in Europa, Azië en de USA, treedt veelvuldig op in solo-recitals, met gerenommeerde orkesten en dirigenten, en is een fervent kamermuziekspeler. Momenteel bespeelt hij een viool van Allesandro Gagliano uit 1710, mogelijk gemaakt dankzij DELTA. Als mede-oprichter van The Busch Ensemble, bespeelt hij -dankzij een bruikleen van Florian Leonhard Fine Violins- een J.B. Guadagnini (Turijn, 1783), de voormalige viool van violist/componist Adolf Busch. Het kamermuziekensemble is opgericht om ‘het vergeten werk’ van Adolf Busch opnieuw voor het voetlicht te brengen tijdens concerten. Er zijn tevens plannen om de werken van Busch op CD op te nemen. De kern van The Busch Ensemble bestaat uit Mathieu van Bellen (viool) en cellist Jonathan Bloxham en violiste Soh-Yon Kim.
Mathieu van Bellen in Zeeland
|06 oktober 2011 Openingsconcert Festival van Zeeuws-Vlaanderen Oostburg - The Euopean Union Orchestra. Mozart Violin Concerto no. 4 | 17 december 2011 Concert Young Ones Hulst | 30 december 2011 Concert Oost-Souburg.
Wendeline Wijkstra (Middelburg, 1989) leert haar eerste danspasjes in het Theo van Doesburgcentrum in Vlissingen, en danst daarna bij Stichting Dansz in Goes. Ze is elf als ze Zeeland verlaat om naar het Koninklijk Conservatorium in Den Haag te gaan. Sinds drie jaar maakt ze deel uit van het corps de ballet van Het Nationale Ballet onder leiding van artistiek directeur Ted Brandsen. Daar danst ze in de stukken waar ze als kind al van droomde. In Passion in three Movements zien we haar ondermeer in ‘Labyrinth’ van de hedendaagse choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. Het ballet ging tijdens het Holland Festival in premiere in Het Muziektheater in Amsterdam. Komend seizoen danst Wendeline in de veelgeprezen versie van Rudi van Dantzig van Het Zwanenmeer, het ballet der balletten. Een ballet van Hans van Manen staat op de rol. Wendeline: “Ik kan niet wachten!”
Brandende ambitie
Er zijn veel jongeren met een uitgesproken talent, die aan het begin staan van een veelbelovende carrière. Ze timmeren (inter)nationaal aan de weg, spelen, exposeren en dansen van New York tot Shanghai. Ze hebben een ding gemeen: ze weten al vroeg wat ze willen, ze hebben een brandende ambitie en een enorme drive om hun doel te bereiken. Ze moeten daar heel veel voor doen en heel veel voor laten, ze hebben een sterk karakter en moeten al snel leren omgaan met teleurstelling en succes. Daar komt bij dat ze op jonge leeftijd de provincie uit moeten om hun gave op professioneel niveau verder te ontwikkelen. Zeeland telt veel opleidingen maar een dansacademie, kunstacademie of conservatorium ontbreekt. Het maakt dus nogal wat uit of je wieg in Hoofdplaat staat of in Amsterdam. De eerste prijs van de Eastman Muziekprijs voor de Zeeuwse Jeugd, een initiatief van de Stichting Vrienden van het Zeeuws Orkest, ging in 2010 naar een jonge pianiste uit Middelburg. ‘Een indrukwekkende vertolking van de sonatine van Aram Khatchaturian en het Rondo Capriccioso van F. Mendelssohn-Bartholdy,’ meldt de jury. Enig minpuntje: ‘Ianthe heeft ervoor gekozen om tandheelkunde te gaan studeren…’
“Mijn vader heeft twee jaar lang al z’n vakantiedagen opgereden om mij drie keer per week naar het conservatorium in Amsterdam te brengen. Zeven uur weg, laat thuis, terwijl ik m´n huiswerk maakte op de achterbank van de auto. Het alternatief vanuit Hulst was de bus naar Breda om van daaruit verder te reizen met trein en tram. Om van de terugweg maar te zwijgen.”
“Je kind loslaten is niet makkelijk. Maar het is nog moeilijker om te zeggen: je mag niet gaan. Ik weet niet of hij zich dan gelukkig gevoeld zou hebben.”
Toespraak Rebecca van Wittene tijdens premiere Film by te Sea
Van talenten of “wonderkinderen” wordt vaak gezegd dat het natuurlijk wel een béétje apartelingen zijn. Dat is ook zo. Het maakt ze nou juist interessant. Vrees niet: Mathieu van Bellen is een heel gewone knul die alles behalve wereldvreemd is, en waar je enorm mee kunt lachen. Hij houdt van Bach maar ook van voetbal, kijkt naar Family Guy op tv, en de wereld komt –terwijl hij zelf van hot naar her reist- binnen op z’n I-Phone. Maar bovenal is hij violist. Niet zomaar een beetje maar altijd. Met of zonder viool, elke seconde van de dag. Waar hij ook gaat of staat. Wat heet: met hart en ziel.
Laten we het woord wonderkind even schrappen. Vervelend woord, wonderkind. Houden we nog altijd over: … die jongen met zijn viool. Die toen hij vier jaar was langs de muziekwinkel van Hulst liep en een viool in de etalage zag liggen. Kind, neem toch een gitaar, zei z’n vader nog… Maar het moest en zou die viool worden. Na twee weken speelde hij Altijd is Kortjakje ziek. Een paar maanden later zat ie, samen met pa –die zelf gitaar speelt- nummers van de Beatles te spelen. Een viool dus. Vooruit dan maar. Let it be… O ja, lego vond ie ook leuk. Ik zei het toch: een heel gewone jongen.
Wendeline Wijkstra dan, 21 jaar, ballerina bij Het Nationale Ballet. Als je door de gangen loopt van het Muziektheater in Amsterdam, thuisbasis van het Nationale Ballet en de Nederlandse Opera, voél je zomaar de geschiedenis van dit gezelschap. Rudi van Danztig, Toer van Schaik, Hans van Manen, Ted Brandsen. Verbleekte affiches van Noerejev aan de muren. Wie wil er nou géén ballerina zijn bij Het Nationale Ballet. Dan ben je toch plaatsvervangend trots dat zij daar zit. En realiseer je je pas goed welke weg je daarvoor moet afleggen. Dat het zómaar voorbij kan zijn, en wat een sterke persoonlijkheid je moet hebben om je in die wereld staande te houden. Net als Meagan Doppegieter uit Hoofdplaat, 15 jaar, ook al zo’n geweldige, sterke en veelzijdige meid, die ik voor het eerst ontmoette toen ze 11 was en nog altijd precies weet wat ze wil. Wendeline was 11 toen ze naar het Conservatorium in Den Haag ging. Mathieu was veertien toen hij de kans kreeg om in Manchester te gaan studeren. Zogeheten kinderen met talent.
Om heel eerlijk te zijn: de wereld zit natuurlijk vol met dat soort talenten. Laten we het woord talent dus ook maar even schrappen. Want talent zegt niet alles én talent alléén is niet genoeg. Mensen zeggen vaak: allemachtig wat ben jij lenig zeg!! Alsof het daar om gaat, zegt Wendeline. Dáár zit ‘m wel ongeveer de kneep. Er zijn duizenden violisten die goed viool kunnen spelen. En nog veel méér meisjes die goed kunnen dansen. Maar wie of wat maakt het verschil, en waarom. En welke weg moet je daarvoor afleggen? Waar het in de kunst –en dus ook bij muziek en dans- eigenlijk altijd om gaat, door de eeuwen heen, omringd door je helden, die er soms niet meer zijn maar wel over je schouder meekijken.
It makes more sense than yesterday.
Die zoektocht, daar gaat het om.
En daarom is het voor mij als documentairemaker interessant is om dáár een film over te maken.
Om wat deze jonge mensen wérkelijk bezielt, vast te leggen.